اسپانسرشیپ همسر یا شریک زندگی، روی کاغذ، یکی از «ساده‌ترین» دسته‌های مهاجرتی به‌حساب می‌آید: یک شهروند یا مقیم دائم کانادا که همسر یا شریک زندگی‌اش را اسپانسر می‌کند. اما در عمل، کاری است شبیه اثبات یک رابطه کاملاً شخصی به فردی غریبه که پرونده شما را بررسی می‌کند.
این درخواست دو بخش مرتبط دارد: درخواست اسپانسر (تأیید اینکه شرایط اسپانسرشیپ را دارد) و درخواست متقاضی اصلی (تأیید رابطه و پذیرش متقاضی). هر دو با هم ارزیابی می‌شوند.
مدارکی که واقعاً به پیشرفت پرونده کمک می‌کنند، به‌ندرت عکس‌های عروسی هستند. افسران دنبال یک الگوی مستمر در طول زمان می‌گردند: حساب‌های مالی مشترک، اجاره‌نامه یا وام مسکن مشترک، سابقه ارتباطات، خانواده و دوستانی که می‌توانند درباره رابطه شهادت بدهند، و در صورت مصاحبه، هماهنگی پاسخ‌های هر دو طرف.
زمان پردازش پرونده ثابت نیست؛ بسته به اینکه متقاضی داخل کانادا باشد یا خارج از آن، و اینکه همراه با اسپانسرشیپ برای مجوز کار باز هم درخواست بدهد یا نه، فرق می‌کند. هیچ‌کدام از این‌ها به‌طور خودکار تعیین نمی‌شود؛ به شرایط خاص پرونده شما بستگی دارد.
تأخیر یا درخواست مدارک بیشتر، که معمولاً در قالب نامه‌های انصاف رویه‌ای می‌آید، چیز غیرمعمولی نیست و لزوماً نشانه بدی هم نیست؛ اما باید با دقت و سنجیده پاسخ داد، چون یک پاسخ عجولانه یا ناقص می‌تواند یک تأخیر ساده را به یک ردی تبدیل کند.
اگر پرونده اسپانسرشیپی رد شود، معمولاً راهی برای ادامه دادن هست؛ چه تجدیدنظر در بخش تجدیدنظر مهاجرت، چه یک درخواست تازه که مشکل قبلی را برطرف کند. اما اینکه کدام مسیر درست است، کاملاً به دلیل ردی بستگی دارد.