مهریه، یعنی مبلغی که مرد به‌عنوان بخشی از عقد ازدواج اسلامی به همسرش وعده میدهد یا می‌پردازد، در پرونده‌های جدایی خانواده‌های فارسی‌زبان انتاریو زیاد مطرح می‌شود؛ در حالی که در دسته‌بندی‌های معمول حقوق خانواده کانادا به‌راحتی جا نمی‌گیرد.
دادگاه‌های انتاریو معمولاً مهریه را یک تعهد قراردادی معتبر و قابل‌اجرا می‌دانند، به شرطی که قابل اثبات باشد؛ یعنی عقدنامه در دسترس باشد، مبلغ آن به‌روشنی مشخص شده باشد، و هر دو طرف آن را داوطلبانه پذیرفته باشند.
با این حال، دادگاه‌ها توافق مهریه را هم مثل هر قرارداد خانوادگی دیگری با دقت بررسی می‌کنند: آیا طرفین مشاوره حقوقی مستقل داشته‌اند، آیا در زمان امضا افشای مالی صورت گرفته، و آیا اجرای آن در شرایط فعلی غیرمنصفانه خواهد بود یا نه.
ادعای مهریه معمولاً در کنار ادعاهای معمول تقسیم اموال و نفقه در حقوق خانواده انتاریو مطرح می‌شود، نه به‌جای آن‌ها؛ این دو با هم منافاتی ندارند و نحوه تعامل‌شان به واقعیت‌های خاص هر پرونده بستگی دارد.
اگر عقدنامه شما خارج از کانادا و به زبانی غیر از انگلیسی یا فرانسه امضا شده، ترجمه و تأیید آن بخشی از کار عملی پرونده می‌شود، نه صرفاً یک تشریفات.
این حوزه‌ای است که به‌شدت به جزئیات هر پرونده بستگی دارد؛ نتیجه یک ادعای مهریه کاملاً به متن دقیق قرارداد شما و مدارک موجود گره خورده، پس بهتر است پیش از هر تصمیمی با یک وکیل صحبت کنید، نه اینکه بر اساس یک فرض کلی پیش بروید.